wsdz
Warszawski Szpital
dla Dzieci SPZOZ

ul. M. Kopernika 43,
00-328 Warszawa

Centrala: (22) 83 05 300
Izba Przyjęć: (22) 83 05 425

Bip_logo

O Szpitalu


Historia Warszawskiego Szpitala dla Dzieci.

Od 1869 roku do ......

 

Warszawski Szpital dla Dzieci mieści się w samym Centrum Warszawy na rogu ulic Mikołaja Kopernika i Nowego Światu. Jest pierwszym szpitalem dziecięcym, jaki powstał na ziemiach polskich, działającym nieprzerwanie od roku 1869. Powstał staraniem dr Antoniego Sikorskiego (założyciela i pierwszego dyrektora), hrabiny Aleksandry Potockiej, Gabrieli Wrotnowskiej, Leopolda Kronenberga, Jana Blocha. W Królestwie Polskim w wyniku rozbiorów sytuacja całego szpitalnictwa była bardzo niekorzystna, a opieka nad chorującymi dziećmi niezadawalająca, dlatego inicjatywa dr. Antoniego Sikorskiego, który zaproponował utworzenie szpitala dziecięcego, spotkała się z ogromnym poparciem, zarówno elit intelektualnych jak i finansowych Warszawy. Pomimo długotrwałych zabiegów u przedstawicieli władz zaborczych, uzyskano jedynie pozwolenie na utworzenie „Prywatnej lecznicy dziecinnej dr A. Sikorskiego" utrzymywanej z własnych funduszy. Lecznica dr Sikorskiego - pierwszy szpital dziecięcy w Królestwie Kongresowym zaczęła przyjmować pacjentów już jesienią 1869 roku w wynajętych pomieszczeniach przy ul. Solnej 4. 
W szpitalu działał oddział wewnętrzny, ospowy, odrowy, okulistyczny, chirurgiczny oraz ambulatorium, posiadał też własną aptekę. Przyjmowano chore dzieci od 1 do 10 roku życia, bez względu na status społeczny i wyznanie rodziców. Ideą działalności szpitala było niesienie pomocy najuboższej ludności Warszawy. Utrzymanie pracy szpitala było możliwe tylko dzięki hojności ofiarodawców. Opiekę pielęgniarska sprawowały Szarytki, zwane siostrami miłosierdzia. W zamian za pomoc, szpital zapewniał im mieszkanie i utrzymanie. Siostry miłosierdzia pełniły obowiązki bez przerwy, aż do grudnia 1961 roku, kiedy to decyzją władz państwowych zmuszone zostały do jego opuszczenia.
W 1873 roku, zmieniono statut i nazwę. Lecznicę przemianowano na ,,Warszawski Szpital dla Dzieci”. Członkami zarządu szpital zostali: Aleksandra Hrabina Potocka, Gabriela Wrotnowska, Stanisław Hrabia Ostrowski. Ludwik Kolnarski, i dr Antoni Sikorski (prezes zarządu). Zarząd wspierany finansowo przez Hrabinę Potocką zakupił działkę przy ulicy Aleksandrii (obecnie Kopernika). Dzięki ofiarności i pomocy mieszkańców Warszawy wybudowano i wyposażono nowy budynek. Od początku swojego istnienia szpital przy ulicy Kopernika działał dzięki ofiarności warszawiaków. Hojni dobroczyńcy wykupywali tzw. łóżka wieczyste, czyli sponsorowali leczenie pacjentów leżących na konkretnym łóżku.
W dniu 18 listopada 1875 roku Warszawski Szpital dla Dzieci przyjął pierwszych pacjentów w nowym budynku. Szpital rozwijał się wychodząc naprzeciw potrzebom mieszkańców. W 1887 roku w szpitalu było już 129 łóżek na 7 oddziałach: internistycznym, chirurgicznym, okulistycznym i czterech oddziałach zakaźnych (kokluszowym, ospowym, odrowym i ploniczym). Dumą szpitala była nowoczesna jak na ówczesne czasy sala operacyjna oddana do użytku w 1888 roku. W pierwszym roku działalności przeprowadzono w niej 156 operacji. 
Kolejne lata to okres I wojny światowej i kryzysu. Ogromna bieda i niedostatek finansowy utrudniały pracę szpitala jednakże z zawieruchy wojennej szpital wyszedł z nienaruszonym stanem budynków i mienia ruchomego. Dopiero w 1933 roku szpital uzyskał nowe podstawy finansowe i nowy statut, według którego stał się własnością fundacji i korzystał z jej majątku. Rozbudowano i wyremontowano wszystkie oddziały, uruchomiono kuchnię mleczną, w której przygotowywano posiłki dla niemowląt i otworzono 16 łóżkowy oddział dla niemowląt. Ogółem w szpitalu znajdowało się 200 łóżek. Kolejną innowacją było wprowadzenie kart wypisowych. W 1934 roku dyrektorem szpitala został dr Remigiusz Stankiewicz wybitny pediatra i organizator, stanowisko ordynatora w oddziale chirurgii powierzono dr Janowi Zaorskiemu.
Do II wojny światowej w szpitalu na Kopernika pracowali tak wybitni lekarze jak dr Jan Zaorski, dr Tadeusz Chrapowicki, dr Tadeusz Hroboni, dr Zbigniew Tabeński czy dr Jan Eustachy Kossakowski, ojciec nowoczesnej chirurgii dziecięcej w Polsce.
W szpitalu prowadzona była też działalność naukowo - dydaktyczna, między innymi zajęcia z zakresu chorób wieku dziecięcego dla studentów IV i V roku wydziału lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.
W trakcie II wojny światowej szpital działał mimo dużych trudności. Nie zrezygnowano ze szkolenia studentów na tajnych kompletach, którymi kierował dr Remigiusz Stankiewicz.
W okresie Powstania Warszawskiego szpital pełnił obowiązki szpitala powstańczego, którego komendantem był dr Zbigniew Tabeński.  24 września 1944 roku władze niemieckie zarządziły ewakuację szpitala. W wyniku działań wojennych zabudowania uległy zniszczeniu, ocalał tylko budynek główny. Po wojnie szpital wznowił działalność już 20 listopada 1945 roku jako Szpital Dziecięcy nr. 1 w Warszawie. Jako pierwszy rozpoczął działalność oddział chirurgiczny, stopniowo uruchamiano kolejne oddziały. W 1958 roku dyrektorem szpitala został dr Wacław Gąsecki. W latach 70 przebudowano sale chorych i zaplecze sanitarne zgodnie ze współczesnymi wymogami, przeprowadzono modernizację sal operacyjnych i wymianę sprzętu chirurgicznego zgodnie z nowymi wymogami leczenia, zlikwidowano stare zabytkowe piece kaflowe. Szpital przeżywał okres największego rozkwitu. Działał oddział chirurgiczny, niemowlęcy, pediatryczny, nefrologiczny, laryngologiczny i liczne poradnie. W szpitalu prowadzono również działalność naukowo - dydaktyczną. W oddziale pediatrycznym odbywały się zajęcia ze studentami III roku Akademii Medycznej, oraz egzaminy specjalizacyjne. W oddziale chirurgicznym prowadzono szkolenia dla pediatrów, chirurgów ogólnych i ortopedów na I i II stopień specjalizacji. Publikowano liczne prace naukowe.
W latach 1957 - 1980 funkcję ordynatora oddziału chirurgicznego pełnił profesor Mieczysław Marian Koszla uważany za jednego z twórców Traumatologii dziecięcej. Opublikował on 270 prac naukowych, głównie z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii. Napisał między innymi książkę pt. „Złamania i zwichnięcia u dzieci, która była pierwszym polskim podręcznikiem omawiającym całościowe rozpoznanie i leczenie. W 1971 roku rozwórka Koszli (aparat do leczenia wrodzonej dysplazji stawów biodrowych u dzieci) został zarejestrowany w urzędzie patentowym. W powojenną historię szpitala wpisali się również profesorowi: Jan Ambros, Jan Nielubowicz, Teresa Wyszyńska. 


 Obecnie Szpital jest rozbudowywany i modernizowany.
 

Zapraszamy do obejrzenia krótkiego filmu o Szpitalu:
http://www.youtube.com